Jerzy Targalski

Fragmenty wystąpienia J. Targalskiego na konferencji w sprawie mediów narodowych.

Rok minął od śmierci naszego Przyjaciela i Mistrza, Jerzego Targalskiego. Dziękujemy Profesorowi Sławomirowi Cenckiewiczowi, którego cenimy za odważne poszukiwanie prawdy, za poświęcenie Mu swojej ostatniej książki: Transformacja.

Prymitywny sylogizm stał się w czasach ignorancji i skretynienia podstawowym sposobem rozumowania, zwłaszcza ludzi młodych.

Obraz przyszłego społeczeństwa w filmie „Idiokracja” potwierdzają badania norweskie i angielskie pokazujące, że od lat 70. XX wieku iloraz inteligencji spada obecnie w tempie 7 punktów na każde pokolenie, czyli co 30 lat.

Uleganie naciskom wynika ze słabości państwa, jego powiązań gospodarczych i sojuszniczych, szukania przez znaczą część obywateli poparcia przeciwko własnemu rządowi we wrogich państwach, degeneracji własnej klasy politycznej.

Mentalni niewolnicy starają się udowodnić, że insurekcje były wynikiem prowokacji, zaś ich uczestnicy wykazywali się wprawdzie szlachetnością, lecz dali się zbałamucić z powodu swej romantycznej postawy i odrzucenia realizmu. 

Wykrycie przygotowań do zamachu spowodowało, że Stany Zjednoczone musiały zrezygnować z napadu na Rosję w Donbasie. Sam Łukaszenka odkrył te plany i na czas je pokrzyżował, rzecz jasna z pomocą nieustraszonego Putina.

Warto przypomnieć, że nasz „sojusznik” Wiktor Orban wykorzystał porozumienie z Polską w sprawie sprzeciwu wobec uwspólnotowienia długu Unii do porozumienia z Niemcami za naszymi plecami.

Obecna elita stanowi zagrożenie dla Polski. Nie czuje żadnego związku ani z narodem, ani z państwem polskim. Jej jedynym celem jest ustawienie się, najlepiej w roli administratorów i wykonawców planów wrogów Polski.

Polacy jednak utracili umiejętność wiązania przyczyny ze skutkiem i nikt i nic im tego nie uświadomi. Nie jest to zjawisko nowe.

Zaznacza się u historyków naszych sąsiadów tendencja do uznawania Rzeczypospolitej Obojga Narodów jako formy własnej państwowości w miejsce sztucznego traktowania i odrzucania jej jako struktury wyłącznie polskiej i okupacyjnej.

Polska jest ostatnią przeszkodą do Bismarckowskiego sojuszu Niemiec i Rosji, i wspólnego zarządzania Europą, od kiedy Demokraci powierzyli Berlinowi losy Europy i tym samym zgodzili się na tandem niemiecko-rosyjski.