Roman St. Adler, Nowa germanizacja polskiej historii Śląska na Wikipedii

Data

Polecamy

Roman St. Adler, Przemilczane Powstanie Śląskie 1765

Gdy tylko ucichły działa wielkiej europejskiej wojny, na Śląsku wybuchła fala buntów, wielkie powstanie. I nie mówimy tu o latach 1919-21, które zakwestionowały 180 lat niemieckiej eksploatacji, ale o początku tej okupacji od 1741

„Obok Orła znak Pogoni, poszli nasi w bój bez broni”(!)

Mija rocznica Powstania Styczniowego. Pierwszego, w którym poszli nasi w bój bez broni. To (i powtórka w 1944) powinny nas nauczyć jednego - każdy Polak powinien być uzbrojony. A nie jest. Głupoty naszych elit nic już nie tłumaczy

Udawanie

Unia Europejska udaje, że dba o „praworządność” w Polsce, co jest sardoniczną kpiną dla każdego. Chodzi jedynie i wyłącznie o destabilizację naszego państwa, co też jest dla każdego, myślącego człowieka oczywiste.
Pilnujmy swojej historii, również na Wikipedii. Jej fałszowanie wpływa na naszą świadomość. Przez wieki całe polska śląska wieś miała nazwę Ziemięcice. Po niemiecku Ziemientzitz. A dowiadujemy się, że to tradycyjna nazwa niemiecka

Warto przeglądać hasła „ciotki Wiki” dotyczące ziem polskich, w tym Śląska. Wiele się można dowiedzieć. Również tego, że niektóre treści są ewidentnie suflowane przez Berlin.

Jakiś czas temu przejeżdżałem niedaleko Ziemięcic, między Gliwicami a Pyskowicami. Postanowiłem sprawdzić, co o nich znajdę w Wikipedii. Przy informacji o nazwie znalazłem taki zapis: „9 stycznia 1935 w miejsce tradycyjnej niemieckiej nazwy urzędowej Ziemientzitz wprowadzono ahistoryczną nazwę urzędową Ackerfelde O.S.[2][3] 1 grudnia 1945 ustalono brzmienie polskiej urzędowej nazwy miejscowości na Ziemięcice[4], co potwierdzono 12 listopada 1946.[5]

Przypis nr 2 odsyła do  Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Gleiwitz. 2006. [dostęp 2012-04-28]. (niem.). Przypis numer 3 do Monika Choroś, Łucja Jarczak, Stanisława SochackaSłownik nazw miejscowych Górnego Śląska. Wyd. 2. Opole, Kluczbork: Państwowy Instytut Naukowy – Instytut Śląski w Opolu, Księgarnia „Minerva” Mariusz Kik w Kluczborku, 1997, s. 103. ISBN 83-7126-084-9. (pol. • niem.). Przypis numer 4 to  Rozporządzenie Wojewody Śląsko-Dąbrowskiego z dnia 27 listopada 1945 r. o ustaleniu brzmienia urzędowego nazw miejscowości na obszarze Ziem Odzyskanych Śląska Opolskiego, [w:] (Śląska Biblioteka Cyfrowa) [online], „Śląsko-Dąbrowski Dziennik Wojewódzki”, R. 1 (nr 34), poz. 449 (§ 1, dz. I, nr 91), 22 grudnia 1945, s. 376 [dostęp 2022-08-03].

W informacji o historii Ziemięcic podano wprawdzie, że podczas Plebiscytu na Górnym Śląsku 20 marca 1921 r. w tej miejscowości o „tradycyjnej niemieckiej” nazwie „urzędowej Ziemientzitz” spośród 436 osób uprawnionych do głosowania „za Polską głosowało 296 osób (ok. 68,8%), a za Niemcami 132 osoby (ok. 30,7%)[6]. Mimo to wieś pozostawiono w granicach Niemiec.” Przypis nr 6 to: Herbert Kunze: Landsmannschaft der Oberschlesier in Karlsruhe. [dostęp 2012-10-06]. (niem.).

O zabytkach w Wikipedii możemy przeczytać: „W Ziemięcicach znajdują się zabytkowe ruiny kościoła pw. św. Jadwigi oraz zabytkowy spichrz[7].” Przypis 7 odsyła do informacji o spichlerzu, ale już nie o kościele.

Spichlerz jest interesujący i ważny dla architektury Śląska, bo „stanowi jeden z najstarszych tego typu budynków gospodarczych, konstrukcji murowanej na terenie Górnego Śląska, o niewielkich przekształceniach w obrębie wystroju. (…) powstał w 1780 r., prawdopodobnie w oparciu o mury wcześniejszej budowli jako fragment większego założenia folwarcznego.”

Jeśli jednak ktoś kliknie w link zabytkowe ruiny kościoła pw. św. Jadwigi – trafi na zupełnie inny wątek historii tej miejscowości o „tradycyjnej niemieckiej” nazwie: „Budowę kościoła rozpoczęto od prezbiterium w XVI w., w latach 1688–1697 dostawiono nawę (murowaną, w miejsce drewnianej[3]) i wieżę. W pierwszej ćwierci XVIII zbudowano nowe sklepienie[3].” Okazuje się, że już 200 lat przed spichlerzem stał tam kościół z prezbiterium i drewnianą nawą. Kto go wzniósł – z Wikipedii się nie dowiecie.

Trzeba w Internecie wejść na stronę parafii św. Jadwigi w Ziemięcicach, żeby dowiedzieć się prawdy o historii tej „tradycyjnie niemieckiej” nazwy miejscowej. Otóż w zakładce o „Historia naszej Parafii”, w akapicie „O parafii” znajdziecie takie informacje:

„Nazwa miejscowości Ziemięcice związana jest z rycerzem Zementą, którego dwór i zamek jest notowany już w roku 1278. Nazwa Zemeczyc zapisana jest w 1286 roku w rejestrze sądu w Gliwicach. Kościół w Ziemięcicach jest wzmiankowany w 1376 roku. Jako parafialny jest odnotowany w dokumencie z 1447 roku. Murowany kościół wzniesiono na przełomie 1500 roku.

Córka ostatniego z rodu, Sambora Zementy, Anna wyszła za mąż za Stanisława Stadnickiego herbu Szreniawa, kasztelana sanockiego i właściciela Łańcuta (od 1586). Znanego też jako Łańcucki Diabeł. Mieli trzech synów i córkę Felicjanę. To właśnie ich córka, Felicjana von Smigrod, sprowadziła do Ziemięcic 16 lutego 1639 roku jezuitów z Opola. Rozbudowali kościół. Dobudowali do prezbiterium sporą nawę i wieżę na rzucie kwadratu. Jezuici wprowadzili też zapisy kościelne. Najstarsze zapisy chrztów są z 1651 roku.”

Zatem okazuje się, że ta podgliwicka miejscowość o „tradycyjnie niemieckiej nazwie” ma bardzo ciekawą historię – polską. 

Rycerz Zementa, jak podaje na stronie 62. Marek Cetwiński w opracowaniu „Rycerstwo śląskie do końca XIII w. Biogramy i rodowody” (Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1982), to:

 „Ziemięta z Ziemięcic („Zemeta, Zementa, Themata, de Ziemiencicz”) stolnik, św.[iadek – R.A.] na dok.[umencie – R.A] Kazimierza bytomskiego w Sławięcicach 25 I 1982 r. (R. [R. (z kolejnym numerem) — Regesten zur schlesischen Geschichte, wyd. C. Grünhagen, [w:] Codex diplomaticus Süesiae, t. VII, cz. 1—3, Wrocław 1875—1886 – R.A.] 1694). Bez urzędu św.[iadek – R.A] u tegoż ks.[ięcia – R.A.] w Gliwicach 24 IX 1286 r. (R. 1980). Jako rycerz św.[iadek – R.A.] na dok.[umencie – R.A.] Mieszka w Oświęcimiu 3 IX 1291 r. (R. 2205)”.

Jego ród władał Ziemięcicami – które wzięły nazwę najwyraźniej od owego rycerza, który miał „tradycyjnie niemieckie” imię – do lat 70-80tych XVI w., kiedy to ostania z rodu Ziemiętów, Anna wyszła za „Diabła Łańcuckiego”, dzięki czemu został następnym panem na Ziemięcicach. Ich córka, Felicjana, już jako pani von Smigrod, czyli ze Żmigrodu, z pomocą Jezuitów doprowadziła do rozbudowy kościoła, którego ruiny – zdawkowo –  wspomina „ciotka Wiki”.

Jak zatem widzimy „tradycyjnie niemiecka” nazwa Ziemięcic wcale nie jest niemiecka. A ruiny kościoła p.w. św. Jadwigi – po macoszemu potraktowane w Wikipedii – skrywają prawdziwą historię nazwy Ziemięcic i rodu Ziemięckich. Polską nazwę i polską historię.

Roman Stanisław Adler

Ostatnie wpisy autora