Mariusz Patey

Spotkałem je we Lwowie. Trzy kobiety. Trzy pokolenia. Matka, córka i wnuczka. Z Donbasu. Luba ma ponad czterdzieści lat. Nastia — dwadzieścia parę. Nastieńka niedawno skończyła trzy. Psycholożka prosiła, żebym nie pytał o wojnę. To niepotrzebne. One już są bezpieczne. To Nastia zaczęła.

Ile kosztowałaby nas porażka Ukrainy? Nie "kilka punktów PKB", dzięki którym Ukraina osłabia dziś potencjał bojowy Rosji. To byłyby koszty liczone w dekadach, w utraconym rozwoju, w podporządkowaniu strategicznym, a być może w ofiarach ludzkich.

Często myślimy, że „po Ukrainie agresor się zatrzyma”. To błąd. Czy El Khazzani, po zastrzeleniu pierwszych pasażerów, odłożyłby broń i powiedział: „Wystarczy, nie pójdę dalej”? Nie. Agresor zatrzymuje się dopiero wtedy, gdy zostaje zatrzymany.

Wbrew projekcjom strategów "strachu" połączony potencjał wojskowy Polski i Ukrainy jest porównywalny z potencjałem Rosji, a w niektórych kluczowych obszarach – wyraźnie lepszy. Rosja zachowuje przewagę masy i lotnictwa, ale PL+UA górują w jakości, OPL, przewagę daje także nasza integracja z Zachodem

REIT-y z kapitałem ponad 50 mln zł mają być zwolnione z podatku CIT. Mają przy tym wypłacać udziałowcom 95% zysków. To jednak piękna teoria. REIT-y zwiększają ryzyko baniek spekulacyjnych. Ceny nieruchomości gwałtownie rosną i pojawiają się kryzysy dotykające całej gospodarki.

Skoro nie ma zgody na wysłanie wojsk NATO, Zachód powinien bezpośrednio wesprzeć budżet armii Ukrainy, by ta mogła oferować wynagrodzenia wyższe niż Rosja i w ten sposób przyciągnąć do służby tysiące profesjonalnych żołnierzy z całego świata.

Rzekomy „pokojowy plan” Donalda Trumpa dla Ukrainy budzi poważne obawy w kontekście bezpieczeństwa Kijowa i wschodniej flanki NATO. Proponowane rozwiązania zawierają fundamentalny brak symetrii oraz pominięcie mechanizmów odstraszania, co mogłoby zwiększyć ryzyko przyszłej agresji ze strony Rosji

Mimo wydarzeń 1943–1944, w kręgach AK i WiN istniało przekonanie o konieczności szukania porozumienia. WiN-AK i UPA podjęły próby współpracy, gdy było już jasne, że wspólnym wrogiem są władze komunistyczne i NKWD. Pamiętajmy o własnych bohaterach i ofiarach, i na to samo pozwólmy Ukraińcom.

Konflikt polsko-ukraiński w latach 1942–46 był dramatycznym zjawiskiem, w którym rywalizacja o granice etniczne doprowadziła do masowych zbrodni na ludności cywilnej. W polskiej pamięci historycznej dominują ofiary ludobójstwa na Wołyniu. Pomijane są polskie ataki na cywilną ludność ukraińską.

W rosyjskiej infosferze natychmiast pojawiła się narracja, bezrefleksyjnie powielona przez wielu polskich komentatorów (zapamiętajmy nazwiska), że to Ukraina mogła „celowo sprowokować” incydent, by wciągnąć Polskę do wojny. Teza ta brzmi efektownie, ale nie wytrzymuje konfrontacji z faktami.